روتور موتور الکتریکی معمولاً نیاز به پشتیبانی از دو مجموعه یاتاقان دارد و روتور نسبت به استاتور به صورت تابشی و اکسی قرار می گیرد. با توجه به الزامات مختلف استفاده، مانند: بار، دقت چرخش مورد نیاز، و هزینه ساخت، و غیره، پیکربندی باربری از موتورهای الکتریکی بالا و پایین به طور کلی اتخاذ: یک پایان ثابت و یک پایان شناور؛ هر دو به پایان می رسد ثابت; هر دو به پایان می رسد پیکربندی شناور و غیره.

یک پایان ثابت و یک پایان شناور

یاتاقان انتهای ثابت در همان زمان توسط شفت و خانه یاتاقان پوشش انتهایی ثابت می شود که در یک انتهای شفت به صورت تابشی پشتیبانی می شود و در هر دو جهت محوری نقش موقعیت یابی محوری را ایفا می کند. یاتاقان در انتهای ثابت باید یک یاتاقان شعاعی باشد که بتواند در برابر بارهای شعاعی و محوری ترکیبی مقاومت کند. رایج ترین یاتاقان های توپ شیار عمیق در موتورها دو ردیفه یا زوج تماس زاویه ای تک ردیفی در برخی تجهیزات و ماشین آلات دیگر هستند. یاتاقان های توپ و یاتاقان های دیگری که می توانند در برابر بارهای ترکیبی مقاومت کنند. برای موتورهایی که ساختار سه یاتاقان دارند، از ترکیب یاتاقان ها برای موقعیت یابی استفاده می شود، به این صورت که یاتاقان های شعاعی که فقط می توانند بارهای شعاعی خالص را تحمل کنند (یاتاقان های غلتک استوانه ای با حلقه های بدون دنده) و توپ های شیار عمیق که می توانند بارهای ترکیبی را تحمل کنند استفاده می شود. ترکيب باربری . در این پیکربندی، یاتاقان دیگر، یاتاقان توپ شیار عمیق، تنها برای موقعیت یابی محوری در دو جهت استفاده می شود و درجه خاصی از آزادی شعاعی باید در محفظه یاتاقان باقی مانده باشد، به این صورت که یک ترخیص متناسب با جهت قطر محفظه یاتاقان است.

یاتاقان انتهای شناور موتور در انتهای دیگر شفت است، و تنها به صورت تابشی پشتیبانی می شود، بنابراین یاتاقان انتهای شناور می تواند یک یاتاقان توپ شیار عمیق یا یاتاقان ستون باشد. از یاتاقان های غلتک استوانه ای استفاده می شود. در این پیکربندی باید به شفت اجازه داده شود که جابجایی محوری خاصی داشته باشد، به طوری که هیچ نیروی متقابلی بین یاتاقان ها وجود ندارد. در طول عمل موتور، هنگامی که شفت به دلیل گرما گسترش می یابد، جابه جایی محوری در داخل برخی از انواع یاتاقان ها (یاتاقان های غلتک استوانه ای) قابل دستیابی است. جابجایی محوری نیز می تواند بین یکی از حلقه های یاتاقان و قسمتی که به آن متصل است، ترجیحاً بین حلقهٔ یاتاقان بیرون و محفظهٔ یاتاقان رخ دهد. با توجه به این، انتخاب یاتاقان های نوع N یا نوع NU، طراح را ملزم به انجام تحلیل و تظاهرات تطبیقی می کند. ترکیب های مختلف بسیاری از آرایش یاتاقان ثابت و شناور وجود دارد، موارد زیر برخی از ترکیب های رایج تر هستند. برای آرایش یاتاقان سفت و سخت، ترکیبی که در آن جابجایی محوری می تواند در داخل یاتاقان به دست آورد باید مورد استفاده قرار گیرد، مانند: یاتاقان توپ شیار عمیق همراه با یاتاقان غلتک استوانه ای؛ دو ردیف یاتاقان توپ تماس زاویه ای همراه با یاتاقان غلتک استوانه ای; جفت تک ردیف غلتک tapered یاتاقان و یاتاقان غلتک استوانه ای ترکیب شده اند، و البته ترکیب های دیگری وجود دارد. برای طراحی این جنبه، توصیه می شود که تجزیه و تحلیل مشترک و انتخاب با تولید کنندگان یاتاقان انجام شود.

در ترکیب بالا خطای زاویه ای بین شفت و مسکن باید به حداقل برسد. اگر برنامه اجازه آن را نمی دهد، توصیه می شود به استفاده از ترکیبی از یاتاقان خود تراز است که می تواند یک خطای زاویه ای بزرگتر مقاومت در برابر. این پیکربندی ها می توانند در برابر یک خطای زاویه ای خاص و جابه جایی محوری مقاومت کنند، و می توانند از نیروهای محوری داخلی در شفت گیری اجتناب کنند. برای پیکربندی یاتاقان که در آن حلقه داخلی تحت بار چرخشی قرار می گیرد، تغییر طول شفت نیاز به تنظیم بین یاتاقان و سطح جفت گیری آن دارد و جابجایی محوری باید بین حلقهٔ بیرون و محفظه یاتاقان باشد. رایج ترین ترکیب مورد استفاده یاتاقان توپ شیار عمیق و یاتاقان توپ شیار عمیق است. یاتاقان توپ؛ جفت تک ردیف زاویه ای تماس توپ یاتاقان و شیار عمیق ترکیب یاتاقان توپ، و غیره.

آرایش یاتاقان شناور

آرایش یاتاقان شناور نیز یک روش متقابل موقعیت یابی است، که برای کاربردهایی مناسب است که در آن تنها موقعیت یابی محوری متوسط مورد نیاز است، یا اجزای دیگری بر روی شفت برای موقعیت یابی محوری وجود دارد. در این پیکربندی مهم ترین چیز این است که هر یاتاقان می تواند به صورت اکسی آواره شود. می تواند بین یکی از حلقه های یاتاقان و سطح جفت گیری آن باشد، اما ترجیحاً بین حلقه بیرون یاتاقان و محفظه یاتاقان باشد.

آرایش یاتاقان شناور نیز یک روش متقابل موقعیت یابی است، که برای کاربردهایی مناسب است که در آن تنها موقعیت یابی محوری متوسط مورد نیاز است، یا اجزای دیگری بر روی شفت برای موقعیت یابی محوری وجود دارد. در این پیکربندی مهم ترین چیز این است که هر یاتاقان می تواند به صورت اکسی آواره شود. می تواند بین یکی از حلقه های یاتاقان و سطح جفت گیری آن باشد، اما ترجیحاً بین حلقه بیرون یاتاقان و خانه یاتاقان باشد.

ترتیبات یاتاقان از پیش تنظیم شده

در یک آرایش یاتاقان از پیش تنظیم شده، شفت به صورت اکسی در یک جهت توسط یک یاتاقان قرار می گیرد و توسط یاتاقان دیگر در جهت دیگر نگه داشته می شود. این پیکربندی موقعیت یابی "صلیب" نامیده می شود و به طور معمول برای شفت کردن طول های کوتاه تر استفاده می شود. تمام یاتاقان های شعاعی قادر به بارهای محوری (در یک یا هر دو جهت) برای این پیکربندی مناسب هستند. در برخی موارد، یاتاقان های توپ تماسی زاویه ای تک ردیفی یا یاتاقان های غلتک نواری در آرایش های متقاطع مورد استفاده قرار می گیرند، اما ممکن است مقداری پیش بارگذاری مورد نیاز باشد.