چگونه می توان فاصله یاتاقان را انتخاب کرد، کدام یک برای تضمین عملکرد موتور مناسب تر است؟

چگونه می توان فاصله یاتاقان را انتخاب کرد که برای تضمین عملکرد موتور مناسب تر است؟

 

انتخاب فاصله و پیکربندی یاتاقان بخش بسیار مهمی از طراحی موتور است و انتخاب طرح بدون اطلاع از عملکرد بلبرینگ احتمالاً یک طراحی ناموفق است. شرایط عملیاتی متفاوت، الزامات بلبرینگ ها متفاوت خواهد بود، خانم معتقد است که مطالعه و بحث در مورد دانش بلبرینگ ضروری است.

رابطه بین فاصله های مختلف بلبرینگ های شیار عمیق

 

محاسبه فاصله عملیات بلبرینگ طبق رابطه (1)، انتخاب فاصله کاری یاتاقان، از نظر تئوری، در عملکرد صاف یاتاقان، زمانی که فاصله عملیاتی منفی جزئی وجود دارد، عمر یاتاقان طولانی ترین است.

 

△=△O-Δfi-dfO-dt به اضافه dw ..................... در معادله (1):

△0 - ترخیص اولیه

Δfi - میزان کاهش فاصله ناشی از تناسب حلقه داخلی با شفت

df0 - میزان کاهش فاصله ناشی از جفت شدن حلقه بیرونی با محفظه

dt - میزان کاهش فاصله ناشی از اختلاف دما بین حلقه های داخلی و خارجی

dw - میزان افزایش فاصله ناشی از بار

 

در مورد گریس بلبرینگ

 

هدف از روانکاری بلبرینگ جدا کردن عناصر نورد و سطح نورد با یک لایه روغن نازک و تشکیل یک لایه روغن روان کننده یکنواخت روی سطح نورد در حین کار است و در نتیجه اصطکاک داخلی یاتاقان و سایش هر جزء کاهش می یابد. و جلوگیری از تف جوشی روانکاری خوب شرط لازم برای کار بلبرینگ است و تجزیه و تحلیل علل آسیب یاتاقان نشان می دهد که حدود 40 درصد آسیب یاتاقان ها مربوط به روغن کاری ضعیف است. روش روانکاری به دو دسته روغن کاری گریس و روانکاری روغن تقسیم می شود.

روغن کاری گریس این مزیت را دارد که پس از یک بار پر کردن گریس، نیازی به پرکردن طولانی مدت ندارد و ساختار آب بندی آن ساده است، بنابراین به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد. گریس روان کننده یک روان کننده نیمه جامد است که با یک غلیظ کننده جامد با خاصیت چربی دوست قوی بر اساس روغن روان کننده مخلوط شده و برای بهبود ویژگی های خاص، افزودنی های مختلفی به آن اضافه می شود.

 

روانکاری روغن، اغلب روانکاری روغن در گردش، روانکاری جت، روانکاری مه روغن. روغن روان کننده یاتاقان معمولاً روغن معدنی تصفیه شده با پایداری اکسیداسیون و مقاومت در برابر زنگ زدگی و استحکام بالای فیلم روغن است، اما اغلب از روغن های مصنوعی مختلف نیز استفاده می شود.

تصویری از ویژگی های خرابی گریس بلبرینگ در دمای بالا

 

چیدمان بلبرینگ موتور

 

آرایش یاتاقان قسمت چرخان موتور (مانند دوک نخ ریسی) معمولاً باید توسط دو مجموعه از یاتاقان ها پشتیبانی شود و قسمت چرخان به صورت شعاعی و محوری نسبت به قسمت ثابت دستگاه (مانند محفظه یاتاقان) قرار می گیرد. ). بسته به شرایط کاربرد، مانند بار، دقت دورانی مورد نیاز و هزینه مورد نیاز، ترتیبات بلبرینگ را می توان به روش های زیر انجام داد:

 

1 آرایش بلبرینگ انتهای ثابت و شناور

2 آرایش بلبرینگ از پیش تنظیم شده (در هر دو انتها ثابت شده است)

3 پیکربندی بار خوب "شناور" (شناور در هر دو انتها)

 

چیدمان بلبرینگ انتهای ثابت و شناور

 

یاتاقان انتهایی ثابت به صورت شعاعی در یک انتهای شفت پشتیبانی می شود و همزمان در هر دو جهت به صورت محوری قرار می گیرد. بنابراین بلبرینگ های ثابت باید هم به شفت و هم به محفظه ثابت شوند. بلبرینگ‌های مناسب برای استفاده در انتهای ثابت، یاتاقان‌های شعاعی هستند که قادر به تحمل بارهای ترکیبی هستند، مانند بارهای توپی شیار عمیق، بلبرینگ‌های تماس زاویه‌ای دو ردیفه یا جفتی، بلبرینگ‌های خود تراز، یاطاقان‌های کروی و غلتکی یا غلتک‌های مخروطی همسان.

یاتاقان‌های شعاعی که فقط می‌توانند بارهای شعاعی خالص را تحمل کنند، مانند رولربرینگ‌های ستون جامد که در آنها یک حلقه فلنجی نیست، می‌توانند در انتهای ثابت در صورت ترکیب با نوع دیگری از یاتاقان (مانند بلبرینگ‌های شیار عمیق، چهار نقطه‌ای) استفاده شوند. بلبرینگ های تماسی یا یاتاقان های رانش دو طرفه). در این آرایش، یاتاقان دیگر فقط برای موقعیت محوری در هر دو جهت استفاده می شود و درجه خاصی از آزادی شعاعی باید در محفظه باقی بماند (یعنی فاصله با محفظه باید رزرو شود).

 

یاتاقان انتهایی شناور فقط به صورت شعاعی در انتهای دیگر شفت پشتیبانی می شود و شفت باید دارای جابجایی محوری مشخصی باشد تا نیروی متقابلی بین یاتاقان ها ایجاد نشود، به عنوان مثال، هنگامی که یاتاقان در اثر گرما منبسط می شود. جابجایی محوری را می توان در داخل برخی از انواع یاتاقان ها به دست آورد. جابجایی محوری می تواند بین یکی از حلقه ها و اجزایی که به آن متصل است، ترجیحاً بین حلقه بیرونی و سوراخ محفظه رخ دهد.

ترکیب‌های مختلفی از آرایش بلبرینگ برای انتهای ثابت و شناور وجود دارد، و در اینجا برخی از ترکیب‌های رایج‌تر مورد استفاده قرار می‌گیرند. برای چیدمان صلب یاتاقان، ترکیبی از جابجایی محوری در یاتاقان باید استفاده شود، به عنوان مثال

 

(1) شفت توپی شیار عمیق / یاطاقان غلتکی استوانه ای

(2) بلبرینگ تماس زاویه ای دو ردیفه / یاطاقان غلتکی استوانه ای

(3) شفت غلتک مخروطی تک ردیفی / یاطاقان غلتکی استوانه ای جفت شده

(4) غلتک استوانه ای نوع NUP / رولبرینگ استوانه ای نوع NU

(5) غلتک استوانه ای نوع NU به علاوه بلبرینگ های چهار نقطه ای تماس / یاطاقان غلتکی استوانه ای نوع NU

 

ترکیب فوق باید خطای زاویه ای بین شفت و محفظه را به حداقل برساند. اگر برنامه اجازه نمی دهد، توصیه می شود از ترکیبی از یاتاقان های خود تراز استفاده کنید که می تواند در برابر خطاهای زاویه ای بزرگتر مقاومت کند، مانند:

(1) یاطاقان توپ خود تراز / یاطاقان غلتکی حلقوی CARB

(2) شفت غلتک کروی / یاتاقان غلتکی حلقوی CARB

این پیکربندی ها می توانند خطاهای زاویه ای و جابجایی محوری خاصی را تحمل کنند و از نیروهای محوری داخلی در بلبرینگ جلوگیری کنند.